Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Αναμονή

Αναμονή
Α. Κιόρογλου

Πάνω στον ουρανό 
ήταν δυο άνθρωποι. 
Περίμεναν 
τη ζωή να περάσει. 
Μα εκείνη δεν είχε έρθει καν. 
Έτσι έμειναν εκεί
δίχως να κατέβουν 
παρά μόνο όταν χάραξε.

Έθιμο της Αγίας Βαρβάρας στη Δράμα!

3 Δεκέμβρη σήμερα και η Δράμα βρίσκεται σε αναβρασμό!
Για όσους δεν γνωρίζουν την πόλη, μέσα στο κέντρο της υπάρχει μια ολόκληρη περιοχή πλημμυρισμένη από νερό. Μικρές λιμνούλες και ποταμάκια, πάπιες, χρυσόψαρα και γρασίδια σε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης και ανάμεσα κάμποσες καφετέριες, όπου κάθε Δραμνινός κάνει το πέρασμά του ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες. 
Μια μικρή όαση λοιπόν στο κέντρο της πόλης. 
Αυτή η μικρή όαση, αντίθετα με τον καιρό, κάθε 3 του Δεκέμβρη, με πολύ πολύ κρύο γεμίζει κόσμο. Ο λόγος;

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Αγαπάω να πετάω στο νερό!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το νερό ήταν πάντα το στοιχείο μου. Οι πισίνες ήταν το φυσικό μου περιβάλλον, το χλώριο η μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων. Ακόμα και σήμερα μπαίνοντας σε ένα κολυμβητήριο είναι σαν να ανοίγω το ντουλάπι που κρύβουμε τα παλιά παιδικά παιχνίδια.
Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να σκεφτώ σοβαρά γιατί μου αρέσει τόσο πολύ το νερό και το κολύμπι... 
Μέσα μου το κολύμπι και το νερό τα ταυτίζω με την ελευθερία. Γιατί όμως;

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Χριστουγεννιάτικο θεατρικό για σχολική γιορτή


Το δέντρο που δεν είχε στολίδια
θεατρικό Χριστουγέννων
από την Άννα Κιόρογλου

Εσωτερικό σπιτιού. Ο χώρος δεν έχει τίποτα εκτός από ένα βάθρο, μία καρέκλα ή ένα παταράκι όπου όταν βγει θα καθίσει ή θα πατήσει το παιδί που θα κάνει το δέντρο. Το κομμάτι με τους αφηγητές μπορεί να γίνει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Μία πρόταση είναι να μπαίνουν οι αφηγητές διαδοχικά από διαφορετικές εισόδους κάθε φορά. Άλλη είναι να είναι μαζεμένοι σε μία γωνιά εξ αρχής και να κάνουν πως συζητάνε μεταξύ τους λέγοντας τα λόγια τους.Αυτοσχεδιάστε!



Αφηγητής1: Σε κάποιο σπίτι όμορφο
μακριά από την Αθήνα,
Χριστούγεννα πλησίαζαν
και μύριζε η κουζίνα.

Μία βδομάδα έμενε
ως τη μεγάλη ώρα
που τα χριστούγεννα έφταναν
μαζί και με τα δώρα.

Αφηγητής2: Το σπίτι ήταν φτωχικό
χρήματα δεν υπήρχαν
ένα έλατο για στόλισμα
χριστουγεννιάτικο είχαν.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Πάμε για παράσταση!!!



Με Δύναμη από την Κηφισιά (των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά) 


Σκηνοθεσία: Στέλλα Κρούσκα
Σκηνογραφία-ενδυματολογία: Διονύσης Μανουσάκης
Από τη θεατρική ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Η Φωτεινή, η Μάρω, η Αλέκα και η κόρη της Ηλέκτρα προσπαθούν ν' αλλάξουν τη ζωή τους. Μέσα από σκηνές καθημερινής τρέλας και παραληρηματικούς διαλόγους τις βλέπουμε να γελάν, να αγαπούν και να ελπίζουν σε ένα ταξίδι ανανέωσης. Καινούρια πρόσωπα, άνδρες από το παρελθόν και τωρινές αγάπες απειλούν να ακυρώσουν αυτό το ταξίδι. Η φιλία όμως υπερισχύει σε ένα έργο για τη γυναικεία ψυχολογία, τον έρωτα και τις σχέσεις των δύο φύλων. 

Παραστάσεις 9 - 13 Μαίου
Θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης (Ιλισσίων 21 & Κερασούντος,Ιλίσσια, Αθήνα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6940609966
Ώρα έναρξης: Δευτέρα με Πέμπτη: 9.00 μ.μ. Παρασκευή: 6.00 μ.μ. 
Διάρκεια: 120'

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Εντυπώσεις από την εκκλησία...

Μεγάλη Εβδομάδα και όπως πολλοί άλλοι αποφάσισα να πάω στην εκκλησία. Να, λοιπόν, κάποιες σκέψεις που έκανα μετά από μία εβδομάδα σχεδόν καθημερινής μου παρουσίας στην εκκλησία:

1. Όσο ψηλός/ή κι αν είσαι, ό,τι όγκο και να 'χεις, για μερικές γιαγιάδες είσαι ΠΑΝΤΑ αόρατος! Είναι αυτές οι γιαγιάδες που σου κλέβουν τη σειρά ακόμα και αν η ουρά αποτελείται από δύο! Από σένα και από εκείνη!

2. Η ίδια γιαγιά, αν δε σου κλέψει τη σειρά θα κάνει το άλλο εκνευριστικό! Θα μείνει πίσω σου, αλλά θα έρθει όσο πιο κοντά γίνεται. Σχεδόν θα στηρίζεται επάνω σου. Μετά θα αρχίσει να σε σπρώχνει απαλά απαλά και όταν γυρίσεις να την κοιτάξεις, εκείνη θα αρχίσει να ψάχνει χαρτομάντιλο στην τσάντα της!

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Περί Πομάκων...

Αν το μοναδικό μας πρόβλημα είναι η κρίση...πριν από δύο χρόνια... που δεν υπήρχε κρίση.... είχαμε όλα τα προβλήματά μας λυμένα;
Αλλά ποιος θυμάται τα πραγματικά προβλήματα...
Κανένας δε νοιάζεται που στη Θράκη και στο Καστελόριζο μαγειρεύεται τόσα χρόνια αυτό που έγινε στην Κύπρο... Μας αποχαυνώνουν με τις χαζομάρες και τη Θράκη τη θυμόμαστε μόνο όταν ξεκινούν οι προεκλογικές καμπάνιες, και το Καστελόριζο για να ανακοινώνουμε μνημόνια...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Ας κοιτάξουμε την ουσία!

Προβληματίστηκα πολύ από το σχόλιο ενός αναγνώστη σε προηγούμενη ανάρτηση που έκανε λόγο για άρχοντες, υπεύθυνους και αρμόδιους του τόπου και για τη χώρα που γελοιοποιείται... Νιώθω ότι είναι η χαρακτηριστική ψυχολογία των Ελλήνων....
Γιατί;;;
Γιατί να εγκλωβίζεσαι στην προπαγάνδα των ΜΜΕ; Όχι! Δεν είναι οι άρχοντες του τόπου το πρόβλημά μας! Το κράτος μας ήταν χρεωμένο από τότε που δημιουργήθηκε! Μα ιδρύθηκε υπογράφοντας δάνεια! Γιατί τώρα να σε ενοχλεί κάτι που υπήρχε από πάντα; Επειδή σε έχουν πρήξει να σου το λένε; Δηλαδή αν είσαι κοντός από πάντα, γιατί να σε ενοχλεί αν μετά από 20 χρόνια κάποιοι σε πούνε κοντό;
Δεν είναι το πρόβλημά μας αυτό!
Μη βλέπεις τηλεόραση!!! Μας έχουν φλομώσει στη μαγειρική, στο χορό, στα τραγούδια και τα πανηγύρια. Στην Αρχαία Ρώμη το λέγανε "άρτο και θεάματα". Σε κοιμίζουν και σου λένε κι από πάνω ότι είσαι το αίσχος και η ντροπή του κόσμου. Και γίνεσαι και παράδειγμα προς αποφυγήν και μετά έχεις την ψυχολογία του υποταγμένου. 
Γιατί;;; 
Μη τσιμπάς! Δεν είναι το πρόβλημά μας η εξουσία...Γιατί η δική τους εξουσία, ετοιμολογικά δεν προέρχεται "εκ της ουσίας" αλλά είναι "έξω από την ουσία". Αποκομμένη και μακριά από αυτήν!
Ε, ας κοιτάξουμε την ουσία επιτέλους! 

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Η σπουδαιότερη εφεύρεση

Η σπουδαιότερη εφεύρεση είναι (αυτή) των ανθρώπων. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Τους ανθρώπους τους έχει εφευρέσει ο Θεός. Εκείνος μας έχει φτιάξει με το κεφάλι, τα αυτιά, τα μάτια, τη γλώσσα, τα δώντια, τα χέρια, τα πόδια και τα λυπά.
Η εφεύρεση αυτή τον ανθρώπων έγινε γιατί ο Θεός έκανε τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια. Για να μπορούμε και εμείς να κάνουμε άλλες εφευρέσης, όπος: τον υπολογιστή, το PSP, το playstation, η τηλεόραση, το ψαλίδι, ο πίνακας, η κιμωλία, τη διαφάνια, και άλλα πολλά. 
Νομίζω ότι (η) εφεύρεση του ανθρώπου έγινε για να μας βοηθάει σε πάρα πολλά πράγματα. 
Τη χρησιμοποιούμε πάντα αυτή την εφεύρεση γιατί με αυτήν κουνιόμαστε, βλέπουμε, μιλάμε, γράφουμε, ακούμε, περπατάμε, βάφουμε και άλλα πολλά. 
Θα ελπίζετε και εσείς να φτιάξετε μία και εσείς!

Κείμενο μαθητή Δ' Δημοτικού με θέμα "Ποια νομίζετε ότι είναι η σπουδαιότερη εφεύρεση από την αρχαιότητα ως σήμερα;". 
Τα σχόλια δικά σας...

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Φόβος

Εχθές μία καλή μου φίλη κοντά στα 50 με πήρε τηλέφωνο ιδιαίτερα προβληματισμένη...Με πολύ σοβαρό ύφος μου λέει: "Πάνε - για τους νοτιοελλαδίτες πήγαινε- στην τράπεζα και τράβα όσα χρήματα μπορείς!". Ήταν πολύ σοβαρή και δεν με έπαιρνε να κάνω πλάκα, οπότε ρώτησα το λόγο. Έμαθε από κάποιον, που του είπε κάποιος ότι από τώρα μέχρι τις 25 του Μάρτη θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Για όσους δεν το γνωρίζετε η 25 Μάρτη φέτος είναι ...τριπλή γιορτή! Εκτός από την εθνική επέτειο και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου είναι και η μέρα που ο πρωθυπουργός διεκδικεί κι εγώ δε ξέρω τι από την Ευρώπη σε μια κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής...

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Αρχή του μήνα, τέλος δύο ζωών.

Η πρώτη Μάρτη φέτος ήρθε πολύ άσχημα για κάποιους από εμάς. Μιλώ για το θάνατο των δύο παιδιών που υπηρετούσαν στην ομάδα ΔΙΑΣ και δολοφονήθηκαν. 
Μία φίλη με ρώτησε πριν από περίπου δύο μέρες αν θα έγραφα κάτι σχετικά με αυτές τις δύο δολοφονίες. Η ενστικτώδης απάντηση ήταν όχι. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να μπω στη διαδικασία να πιαστώ από το γεγονός και να αναλύσω πολιτικές, πρακτικές και ήθη των καιρών.
Ως χαρακτήρας, θεωρώ ότι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να εκφράσεις το μεγαλύτερο πόνο, το μεγαλύτερο πένθος, τη μεγαλύτερη τιμή σε ανθρώπους που χάνονται άδικα είναι η σιωπή. Νιώθω σαν να εξευτελίζω τον ίδιο το θάνατό τους μιλώντας γι' αυτό σαν να ήμουν ειδικός - αν υπάρχει, σαν να ήταν φίλοι μου και θα μπορούσα να πω κάτι. 
Όχι. Αυτά τα παιδιά δεν τα γνώριζα, αλλά σέβομαι το θάνατό τους. Γι αυτό και αποφασίζω να μην μιλήσω γι αυτόν. 
Ούτε αναλύσεις χρειάζονται, ούτε ιδεολογίες, ούτε λόγια της παρηγοριάς. Σιωπή για να ακουστεί ο πόνος. 

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Μάρτης

Αύριο βγαίνει ο κουτσο-Φλέβαρος και μπαίνει η Μάρτης. Οι περισσότεροι από εμάς θυμόμαστε αυτήν την άσπρη-κόκκινη κλωστή που φορούσαμε στο χέρι "για να μη μας κάψει ο ήλιος"! Δεν μπορεί! Όλο και κάποια στιγμή φορέσατε Μάρτη. 
Και μετά, όλη εκείνη η ιστορία με το πότε τον βγάζουμε! Στην πόλη μου το βγάζουμε όταν δούμε πελαργό, στην Αθήνα έμαθα ότι το βγάζουν μόνο άμα βγει ο μήνας. Μετά το βάζαμε κάτω από μία πέτρα ή στα κεραμίδια, κάναμε μια ευχή και περιμέναμε να βγει αληθινή!

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Πορείες σε κλειστό κέντρο. Γιατί;

Με αφορμή τη σημερινή πορεία και γενικά όλες τις πορείες που πραγματοποιούνται στο κέντρο της Αθήνας, έκανα μια σκέψη που ξέρω ότι ίσως εγείρει πολλές αντιρρήσεις ή χαρακτηριστεί εντελώς ουτοπικό. Δε με ενδιαφέρει.
Δυσκολεύομαι να δω την αναγκαιότητα του κλεισίματος του κέντρου της Αθήνας κάθε φορά που υπάρχει πορεία...

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Πάνε περίπου 10 μέρες που δεν έγραψα και αυτό δεν ήταν καθαρά επιλογή μου. Ας πούμε ότι απλά δεν μπορούσα. Σήμερα αποφάσισα ότι θα ήθελα να συζητήσω μια φράση που άκουσα και που δένει με μια συζήτηση που είχα με κάποια καλή μου φίλη.
Κάποιος, λοιπόν, μιλώντας για το επάγγελμα του παιδαγωγού έλεγε ότι δεν πρέπει να προσποιείσαι με τα παιδιά!
Η ένστασή μου είναι στο δεύτερο σκέλος...Θέλω να πω...Γιατί ειδικά στα παιδιά; Δηλαδή, υπάρχουν καταστάσεις που το να προσποιείσαι είναι θεμιτό;

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Ένα απλό περιστατικό

Σήμερα επέστρεφα στο σπίτι μου, έπρεπε, όμως, να κάνω μία στάση στο σούπερ μάρκετ. Όταν κατέβηκα από το λεωφορείο δεν ένιωθα καθόλου καλά και ζαλιζόμουν. Περπάτησα ωστόσο ως το μάρκετ, μήπως και ο αέρας με βοηθήσει. Τζίφος...Ένιωθα χειρότερα... Ντράπηκα να μπω στο μαγαζί σε αυτήν την κατάσταση και προτίμησα να καθίσω σε ένα πεζούλι λίγο πιο κει για να ηρεμήσω και να συνέλθω.

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Πειράματα στην κουζίνα!

Είναι κάτι μέρες που ξυπνά η Βέφα μέσα σου! Και λες: Σήμερα θα φτιάξω μια υπερπαραγωγή! Ή πάλι αποφασίζεις ότι κάτι θέλεις να φας, δε θες να παραγγείλεις και αποφασίζεις να μαγειρέψεις με ό,τι έχεις!
Όσο φιλόδοξο κι αν ακούγεται δε βγαίνει πάντα σε καλό! Τα φοιτητικά χρόνια έχουν παρέλθει για μένα αλλά η κατάσταση στην οποία ζω είναι πάνω κάτω στο ίδιο πλαίσιο. Το μεγάλο μου κουσούρι είναι ότι σιχαίνομαι να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ...Πραγματικά δεν έχω χειρότερο - εκτός από το να δοκιμάζω ρούχα...
Μέσα σε αυτά τα χρόνια, λοιπόν, έχω φτιάξει τις δικές μου υπερπαραγωγές!

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Εν αρχήν ην η ανάγκη!

Συχνά αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να σηκώνεται από το κρεβάτι του το πρωί...Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν, να δουλεύουν, να διασκεδάζουν, να αγαπούν, με μια λέξη να ζουν.
Θα μου πεις...μεγάλο θέμα και άπιαστο. Τελικά, βρήκα μια απάντηση που εμένα τουλάχιστον με ικανοποιεί. Αυτό που κάνει τον κόσμο να κινείται είναι η ανάγκη.
Η ανάγκη για ζωή, για δημιουργία, για απόλαυση, η ανάγκη για τα πάντα.

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Δεν είναι αναγκαίο να αντιδράσουμε;

Είμαι ένας άνθρωπος που δε θα τρέξω πρώτη στις διαδηλώσεις...Δε θα "αγανακτήσω" πρώτη...Δε θα ονειρευτώ να ρίξω εγώ πρώτη "μια γροθιά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων". Θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη στάση μου αυτή με πολλά φιλοσοφήματα και ιδεολογίες. Θα αρκεστώ να πω ότι απλά νιώθω ότι η μορφή και η αιγίδα υπό την οποία γίνονται οι σημερινές διαδηλώσεις καταστούν τον διαδηλωτή υποχείριο που χρησιμοποιείται, πράγμα που δε μου μοιάζει να διαφέρει καθόλου από αυτά που πολεμά η ίδια η διαδήλωση. Όπως και να 'χει, αυτή είναι η άποψή μου και μπορεί να είναι και εντελώς λάθος...

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις.

Είναι φορές που αναλογίζομαι τα χρόνια που πέρασαν από τότε που εγώ ήμουν μαθήτρια - δεν είναι και πολύ μακριά για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά θα λέγαμε ότι έχω μια απόσταση ασφαλείας. :)
Είναι κοινώς αποδεκτό από την εκπαιδευτική κοινότητα ότι η περιβόητη ΥΛΗ των μαθημάτων τρέχει, ότι ο όγκος των γνώσεων είναι τεράστιος και ότι τα περιθώρια είναι τόσο στενά που λίγες ευκαιρίες για παρέκκλιση από το μάθημα προσφέρονται στον εκάστοτε εκπαιδευτικό. 
Μετά, λοιπόν, από χρόνια και τώρα που υπηρετώ στην εκπαίδευση από το πόστο αυτού που κάθεται στην πιο βολική καρέκλα μιας αίθουσας, σκέφτομαι ότι τελικά το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις...
Προτού υπερθεματίσετε ή αντιδράσετε με την άποψη ας δούμε το σκεπτικό παρέα...
Το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις. Θα λέγαμε ότι μάλλον προσφέρει πληροφορίες. Σαν τις ειδήσεις των 8... Πολλές πληροφορίες, ασυνάρτητες και άδετες μεταξύ τους, με μπόλικη προπαγάνδα όταν πρόκειται για "λεπτά" ζητήματα.
Κι όμως. Εγώ εκεί βλέπω το ρόλο του σχολείου! Πέρα από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που εκεί πραγματικά μαθαίνεις εκ του μηδενός...στις υπόλοιπες στ' αλήθεια παίρνεις πληροφορίες! Και πάλι θα υπεραμυνθώ αυτής της ιδέας. 
Διότι, το σχολείο αν σου δώσει γνώσεις είναι σα να σου δίνει μασημένη τροφή. Ασυναίσθητα αναπτύσσεις τη νοοτροπία να περιμένεις μια ζωή από τους άλλους να σου δώσουν τη γνώση. Έτσι προκύπτουν οι άνθρωποι που περιμένουν να μάθουν από την τηλεόραση, που περιμένουν να τους πει ο καθηγητής τι να κάνουν και ξαφνικά όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση μόνοι τους πελαγώνουν. Η γνώση έτοιμη, ναι, μεν μπορεί να σου προσφέρει κάτι, δεν μπορεί να σου προσφέρει όμως όσα σου προσφέρει μία πληροφορία στην οποία καλείσαι να εμβαθύνεις, να ψάξεις την αλήθεια της, να βρεις το επιχείρημα να την ανατρέψεις. 
Στην πραγματικότητα, μιλάμε για την παθητική και την ενεργητική στάση απέναντι στη γνώση. Όταν σου δίνω μία γνώση σε θέτω θεατή στη γνώση αυτή. Όταν σου δίνω μία πληροφορία σε καλώ να ενεργοποιηθείς. Σε βάζω σε θέση να ανακαλύψεις μόνο σου την αλήθεια. 
Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ προτιμώ ενεργούς ερευνητές, παρά παθητικούς δέκτες. 

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Μοιράζομαι;

Σήμερα άκουγα ένα τραγούδι και αποφάσισα να το "μοιαραστώ" στο facebook...Μόλις ετοιμάστηκα να πατήσω το share πέρασε μια μικρή, τόση δα σκέψη από το νου μου....Τόσο φευγαλέα που έπρεπε να σταματήσω την κίνησή μου για να τη σκεφτώ ξανα...
Τι άραγε μοιράζομαι όταν "μοιράζομαι" στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης; Και αν ανοίξουμε λίγο παραπάνω τη σκέψη, τι τελικά πραγματικά μοιράζομαι;
Εμπειρίες; Συναισθήματα; Σκέψεις; Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα.
Θέλω να πω... Τι είναι αυτό που πραγματικά μοιράζεσαι; Την αγάπη τη δίνεις και την παίρνεις. Αλλά τη βιώνει ο καθένας ξεχωριστά. Τις εμπειρίες τις ζεις μαζί με κάποιους άλλους αλλά ο καθένας το βιώνει διαφορετικά. Τρανή απόδειξη είναι ότι ο καθένας τελικά μετά από καιρό θυμάται καθαρά τη δική του προσλαμβάνουσα από τις κοινές εμπειρίες.
Και έπειτα...αναρωτιέμαι...υπάρχει και το ενεργητικό του μοιράζομαι; Δηλαδή θα μπορούσε κάποιος να μοιράζει; Θα μπορούσε να μοιράζει αφορμές για συναισθήματα, σκέψεις, εμπειρίες; Τότε πραγματικά αυτός μοιράζει, νομίζω.
Όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ βεβαιώνομαι ότι το μοιράζω υπάρχει...Για το μοιράζομαι διατηρώ αμφιβολίες...

Υ.Γ.
Νιώθω ότι αφήνω αυτή την ανάρτηση ημιτελή και μετέωρη αλλά αυτή τη στιγμή αυτό έχω να καταθέσω.Το ζήτημα είναι υπό σκέψη...Όποια βοήθεια ευπρόσδεκτη.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Έλεος με τα κολοκύθια που τα πληρώνουμε για ανθρώπους...

Νιώθω πολύ εκνευρισμένη!
Η ιστορία ξεκινά πριν από τα Χριστούγεννα...Κάποια στιγμή κοντά στο Νοέμβρη ήρθε στο σχολείο ένας νέος μαθητής που συνοδευόταν από μία κοινωνική λειτουργό διότι ο ίδιος και η μητέρα του δεν μιλούσαν ελληνικά. Ήταν από το Αφγανιστάν. Με τη βοήθεια της κοινωνικής λειτουργού το παιδί γράφτηκε κανονικά και ξεκίνησε να φοιτά στο σχολείο στην Δ τάξη, στην τάξη μου.
Μέτα από περίπου ένα μήνα, τυχαία, μάθαμε ότι η μητέρα δίχως την κοινωνική λειτουργό είχε γράψει το παιδί σε ένα άλλο σχολείο πριν έρθουν σε εμάς. Άρα ο μαθητής είναι διπλογραμμένος. Το κακό είναι ότι εκεί το παιδί το έγραψαν στην Ε τάξη.
Τέτοιες υποθέσεις λύνονται πολύ απλά με μία συνεννόηση μεταξύ των διευθυντών των σχολείων. Ο ένας το κρατά και ο άλλος το διαγράφει οριστικά από το σχολείο ή γίνεται μετεγγραφή. Απλά πράγματα. Πραγματικά απλά. Ο δικός μου διευθυντής είναι χρυσαυγίτης...Άρα, εξ ορισμού είναι αρνητικός προς αυτό το παιδί. Όταν έμαθε για τη διπλογραφή του ήταν σαν να του δίναμε το πάτημα για να το διώξει από το σχολείο. Αντί να λύσει το πρόβλημα, αποφάσισε να διώξει το παιδί προφασιζόμενος ότι εφόσον είχε γραφτεί στην Ε τάξη στο πρώτο σχολείο, η μετεγγραφή έπρεπε να είναι στην Ε του δικού μας. ΑΛΛΑ στο σχολείο μας, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν υπήρχε κενή θέση για άλλο μαθητή στην Ε τάξη.
Έτσι...δεν μπορούσαμε να τον κρατήσουμε στο σχολείο και τον έδιωξε...
Και σήμερα, ήρθε στο σχολείο ένα άλλο παιδάκι για να γραφτεί στην Ε τάξη του σχολείου...Και εντελώς ΜΑΓΙΚΑ υπήρχε θέση για το παιδάκι στο σχολείο....Η διαφορά;;;;
Ο ένας λεγόταν Μοχάμεντ και η άλλη Ελένη...
Στα κομμάτια πια...
Κάθε κολοκύθι έγινε διευθυντής...

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

Καθώς περπατούσα έκανα τη σκέψη ότι θα ήθελα να υπάρχουν στη ζωή μου κάποιοι άνθρωποι που για διάφορους λόγους έχουν μείνει εκτός...(δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πρωτότυπη...)
Με έπιασε το παράπονο (επίσης μη πρωτότυπο :-)).
Έχετε σκεφτεί, όμως, μήπως τελικά αυτό είναι το φυσιολογικό; Θέλω να πω...τελικά, θεωρώ ότι οι άνθρωποι στη ζωή μας δεν έρχονται για πάντα. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην ειμαρμένη, στο ότι κάποια πράγματα γίνονται γιατί έτσι είναι να γίνουν. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή μας για να επιτελέσει έναν ξεχωριστό ρόλο. Εμφανή ή όχι. Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ εμείς αυτόν το ρόλο. Πάντως υπάρχει. Μπορεί να είναι από το πιο απλό, μέχρι το πιο σύνθετο. Από το να σου ανεβάσει το ηθικό, να σου καλύψει κάποιες ανάγκες κοινωνικοποίησης μέχρι να σε μάθει να σκέφτεσαι, να σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Όταν, λοιπόν, αυτός ο ρόλος επιτελείται φαντάζει λογικό ο άνθρωπος να φεύγει...
Ώρες - ώρες θα ήθελα τόσο πολύ κάποιοι άνθρωποι να έμεναν για πάντα δίπλα μας, αλλά δυστυχώς...
Νομίζω ότι κι αν ακόμα αυτή η σκέψη δεν είναι αληθής, είναι τουλάχιστον παρήγορη.
Πάντως, θεωρώ μεγάλη παγίδα αυτό το "για πάντα"... Αν ξεκινάς μια σχέση γνωρίζοντας ότι έχει ημερομηνία λήξης - και δε μιλώ μόνο για ερωτική - τότε μπορείς να δώσεις όσα περισσότερα γίνεται! Είναι σαν τη ζωή. Είναι βέβαιο ότι έχει ημερομηνία λήξης. Γι' αυτό ζεις όσο καλύτερα γίνεται.
Αν έχεις αντίθετα στο νου σου ότι ο άλλος είναι εκεί για πάντα κάνεις εκπτώσεις...
Το ξέρω είναι αστείος ο παραλληλισμός αλλά το σκηνικό είναι σαν να έχεις από τη μία μια σοκολάτα που ξέρεις ότι λήγει...Τρως όσο μπορείς. Κι από την άλλη κάνεις όπως η γιαγιά μου, που επειδή ήξερε ότι ο χυμός λεμονιού δε λήγει, είχε αγοράσει μια κάσα μπουκάλια χυμό λεμονιού (κατοχικό σύνδρομο μου μυρίζει!). Δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ βέβαια! Ακόμα εκεί στέκονται!
Όπως και να το κάνουμε, εμείς διαλέγουμε τι μορφή θα έχουν οι σχέσεις μας. Ή σωστότερα, τι μορφή θα έχουν οι προσδοκίες μας από την κάθε σχέση: σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Κάνω ό,τι δεν μπορώ...

Κάποτε είχα μια κουβέντα με τον δάσκαλό μου - μιλώ για σχέση Μέντορα-Τηλέμαχου και όχι την τυπική ονομασία του εκπαιδευτικού πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης - ο οποίος είχε απαιτήσεις από μένα...Τότε γύρισα με ένα παράπονο και του είπα: " Κάνω ό,τι μπορώ" και μου είπε: "Αυτό είναι το κακό." Διευκρινίζω ότι ο παρακάτω συλλογισμός δεν προήλθε από μένα, απλά με χαρακτηρίζει έκτοτε, γι' αυτό και την καταγράφω...
Τι εννοούσε λοιπόν;
Δεν αρκεί να κάνουμε όσα μπορούμε. Το θέμα είναι να κάνεις αυτά που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσες να κάνεις! Να ξεπερνάς τα όριά σου κάθε φορά! Από τότε η φράση: "Κάνω ό,τι μπορώ" ακούγεται στα αυτιά μου ως συνώνυμη του "μένω σε αυτά που ξέρω" ή ακόμα πιο ακραία του "δεν προσπαθώ αρκετά".
Δε ξέρω αν συμφωνείτε ή όχι...Θα χαρώ να το συζητήσουμε μάλιστα.
Το σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που δεν τα καταφέρνω σε κάτι καλώ τον εαυτό μου να κάνει όσα δεν μπορεί...Να ξεπεράσει τα όριά του.
Τα όσα μπορώ είναι παρακαταθήκη, αλλά όχι τα τελικά μου όρια...

Οι λεπτομέρειες

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να παρατηρώ τις λεπτομέρειες. Ένιωθα ότι μου δίνουν πρόσβαση σε μια γνώση που είναι εκεί αλλά λίγοι της δίνουν σημασία. Αγαπώ πολύ ακόμα και σήμερα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Αυτές οι μικρές μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τον άλλο τόσο ξεχωριστό και συνάμα αναγνωρίσιμο. Ξέρετε...αν δεν το κάνετε ήδη, θα εκπλαγείτε από τα πόσα πολλά μπορείτε να μάθετε από έναν άνθρωπο μόνο και μόνο από τις λεπτομέρειες!

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Για το καλώς σας βρήκα...

Χαίρετε!
Πάει πολύς καιρός που σκεφτόμουν να δημιουργήσω ένα ιστολόγιο...Δε ξέρω τι με τραβούσε πίσω...ούτε ξέρω τι είναι αυτό που μου επέτρεψε αυτή τη φορά να το κάνω... Δε νομίζω ότι έχει πραγματικά σημασία...
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να εξηγήσω το όνομα...
Θα πιστεύατε ότι είμαι ένας άνθρωπος που σιχαίνεται την προστακτική; Τώρα θα μου πείτε...με τρεις προστακτικές για αρχή είναι κομματάκι δύσκολο, αλλά επιτρέψτε μου να δώσω τις εξηγήσεις μου!