Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Δεν είναι αναγκαίο να αντιδράσουμε;

Είμαι ένας άνθρωπος που δε θα τρέξω πρώτη στις διαδηλώσεις...Δε θα "αγανακτήσω" πρώτη...Δε θα ονειρευτώ να ρίξω εγώ πρώτη "μια γροθιά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων". Θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη στάση μου αυτή με πολλά φιλοσοφήματα και ιδεολογίες. Θα αρκεστώ να πω ότι απλά νιώθω ότι η μορφή και η αιγίδα υπό την οποία γίνονται οι σημερινές διαδηλώσεις καταστούν τον διαδηλωτή υποχείριο που χρησιμοποιείται, πράγμα που δε μου μοιάζει να διαφέρει καθόλου από αυτά που πολεμά η ίδια η διαδήλωση. Όπως και να 'χει, αυτή είναι η άποψή μου και μπορεί να είναι και εντελώς λάθος...

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις.

Είναι φορές που αναλογίζομαι τα χρόνια που πέρασαν από τότε που εγώ ήμουν μαθήτρια - δεν είναι και πολύ μακριά για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά θα λέγαμε ότι έχω μια απόσταση ασφαλείας. :)
Είναι κοινώς αποδεκτό από την εκπαιδευτική κοινότητα ότι η περιβόητη ΥΛΗ των μαθημάτων τρέχει, ότι ο όγκος των γνώσεων είναι τεράστιος και ότι τα περιθώρια είναι τόσο στενά που λίγες ευκαιρίες για παρέκκλιση από το μάθημα προσφέρονται στον εκάστοτε εκπαιδευτικό. 
Μετά, λοιπόν, από χρόνια και τώρα που υπηρετώ στην εκπαίδευση από το πόστο αυτού που κάθεται στην πιο βολική καρέκλα μιας αίθουσας, σκέφτομαι ότι τελικά το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις...
Προτού υπερθεματίσετε ή αντιδράσετε με την άποψη ας δούμε το σκεπτικό παρέα...
Το σχολείο δεν προσφέρει γνώσεις. Θα λέγαμε ότι μάλλον προσφέρει πληροφορίες. Σαν τις ειδήσεις των 8... Πολλές πληροφορίες, ασυνάρτητες και άδετες μεταξύ τους, με μπόλικη προπαγάνδα όταν πρόκειται για "λεπτά" ζητήματα.
Κι όμως. Εγώ εκεί βλέπω το ρόλο του σχολείου! Πέρα από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που εκεί πραγματικά μαθαίνεις εκ του μηδενός...στις υπόλοιπες στ' αλήθεια παίρνεις πληροφορίες! Και πάλι θα υπεραμυνθώ αυτής της ιδέας. 
Διότι, το σχολείο αν σου δώσει γνώσεις είναι σα να σου δίνει μασημένη τροφή. Ασυναίσθητα αναπτύσσεις τη νοοτροπία να περιμένεις μια ζωή από τους άλλους να σου δώσουν τη γνώση. Έτσι προκύπτουν οι άνθρωποι που περιμένουν να μάθουν από την τηλεόραση, που περιμένουν να τους πει ο καθηγητής τι να κάνουν και ξαφνικά όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση μόνοι τους πελαγώνουν. Η γνώση έτοιμη, ναι, μεν μπορεί να σου προσφέρει κάτι, δεν μπορεί να σου προσφέρει όμως όσα σου προσφέρει μία πληροφορία στην οποία καλείσαι να εμβαθύνεις, να ψάξεις την αλήθεια της, να βρεις το επιχείρημα να την ανατρέψεις. 
Στην πραγματικότητα, μιλάμε για την παθητική και την ενεργητική στάση απέναντι στη γνώση. Όταν σου δίνω μία γνώση σε θέτω θεατή στη γνώση αυτή. Όταν σου δίνω μία πληροφορία σε καλώ να ενεργοποιηθείς. Σε βάζω σε θέση να ανακαλύψεις μόνο σου την αλήθεια. 
Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ προτιμώ ενεργούς ερευνητές, παρά παθητικούς δέκτες. 

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Μοιράζομαι;

Σήμερα άκουγα ένα τραγούδι και αποφάσισα να το "μοιαραστώ" στο facebook...Μόλις ετοιμάστηκα να πατήσω το share πέρασε μια μικρή, τόση δα σκέψη από το νου μου....Τόσο φευγαλέα που έπρεπε να σταματήσω την κίνησή μου για να τη σκεφτώ ξανα...
Τι άραγε μοιράζομαι όταν "μοιράζομαι" στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης; Και αν ανοίξουμε λίγο παραπάνω τη σκέψη, τι τελικά πραγματικά μοιράζομαι;
Εμπειρίες; Συναισθήματα; Σκέψεις; Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα.
Θέλω να πω... Τι είναι αυτό που πραγματικά μοιράζεσαι; Την αγάπη τη δίνεις και την παίρνεις. Αλλά τη βιώνει ο καθένας ξεχωριστά. Τις εμπειρίες τις ζεις μαζί με κάποιους άλλους αλλά ο καθένας το βιώνει διαφορετικά. Τρανή απόδειξη είναι ότι ο καθένας τελικά μετά από καιρό θυμάται καθαρά τη δική του προσλαμβάνουσα από τις κοινές εμπειρίες.
Και έπειτα...αναρωτιέμαι...υπάρχει και το ενεργητικό του μοιράζομαι; Δηλαδή θα μπορούσε κάποιος να μοιράζει; Θα μπορούσε να μοιράζει αφορμές για συναισθήματα, σκέψεις, εμπειρίες; Τότε πραγματικά αυτός μοιράζει, νομίζω.
Όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ βεβαιώνομαι ότι το μοιράζω υπάρχει...Για το μοιράζομαι διατηρώ αμφιβολίες...

Υ.Γ.
Νιώθω ότι αφήνω αυτή την ανάρτηση ημιτελή και μετέωρη αλλά αυτή τη στιγμή αυτό έχω να καταθέσω.Το ζήτημα είναι υπό σκέψη...Όποια βοήθεια ευπρόσδεκτη.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Έλεος με τα κολοκύθια που τα πληρώνουμε για ανθρώπους...

Νιώθω πολύ εκνευρισμένη!
Η ιστορία ξεκινά πριν από τα Χριστούγεννα...Κάποια στιγμή κοντά στο Νοέμβρη ήρθε στο σχολείο ένας νέος μαθητής που συνοδευόταν από μία κοινωνική λειτουργό διότι ο ίδιος και η μητέρα του δεν μιλούσαν ελληνικά. Ήταν από το Αφγανιστάν. Με τη βοήθεια της κοινωνικής λειτουργού το παιδί γράφτηκε κανονικά και ξεκίνησε να φοιτά στο σχολείο στην Δ τάξη, στην τάξη μου.
Μέτα από περίπου ένα μήνα, τυχαία, μάθαμε ότι η μητέρα δίχως την κοινωνική λειτουργό είχε γράψει το παιδί σε ένα άλλο σχολείο πριν έρθουν σε εμάς. Άρα ο μαθητής είναι διπλογραμμένος. Το κακό είναι ότι εκεί το παιδί το έγραψαν στην Ε τάξη.
Τέτοιες υποθέσεις λύνονται πολύ απλά με μία συνεννόηση μεταξύ των διευθυντών των σχολείων. Ο ένας το κρατά και ο άλλος το διαγράφει οριστικά από το σχολείο ή γίνεται μετεγγραφή. Απλά πράγματα. Πραγματικά απλά. Ο δικός μου διευθυντής είναι χρυσαυγίτης...Άρα, εξ ορισμού είναι αρνητικός προς αυτό το παιδί. Όταν έμαθε για τη διπλογραφή του ήταν σαν να του δίναμε το πάτημα για να το διώξει από το σχολείο. Αντί να λύσει το πρόβλημα, αποφάσισε να διώξει το παιδί προφασιζόμενος ότι εφόσον είχε γραφτεί στην Ε τάξη στο πρώτο σχολείο, η μετεγγραφή έπρεπε να είναι στην Ε του δικού μας. ΑΛΛΑ στο σχολείο μας, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν υπήρχε κενή θέση για άλλο μαθητή στην Ε τάξη.
Έτσι...δεν μπορούσαμε να τον κρατήσουμε στο σχολείο και τον έδιωξε...
Και σήμερα, ήρθε στο σχολείο ένα άλλο παιδάκι για να γραφτεί στην Ε τάξη του σχολείου...Και εντελώς ΜΑΓΙΚΑ υπήρχε θέση για το παιδάκι στο σχολείο....Η διαφορά;;;;
Ο ένας λεγόταν Μοχάμεντ και η άλλη Ελένη...
Στα κομμάτια πια...
Κάθε κολοκύθι έγινε διευθυντής...

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

Καθώς περπατούσα έκανα τη σκέψη ότι θα ήθελα να υπάρχουν στη ζωή μου κάποιοι άνθρωποι που για διάφορους λόγους έχουν μείνει εκτός...(δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πρωτότυπη...)
Με έπιασε το παράπονο (επίσης μη πρωτότυπο :-)).
Έχετε σκεφτεί, όμως, μήπως τελικά αυτό είναι το φυσιολογικό; Θέλω να πω...τελικά, θεωρώ ότι οι άνθρωποι στη ζωή μας δεν έρχονται για πάντα. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην ειμαρμένη, στο ότι κάποια πράγματα γίνονται γιατί έτσι είναι να γίνουν. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή μας για να επιτελέσει έναν ξεχωριστό ρόλο. Εμφανή ή όχι. Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ εμείς αυτόν το ρόλο. Πάντως υπάρχει. Μπορεί να είναι από το πιο απλό, μέχρι το πιο σύνθετο. Από το να σου ανεβάσει το ηθικό, να σου καλύψει κάποιες ανάγκες κοινωνικοποίησης μέχρι να σε μάθει να σκέφτεσαι, να σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Όταν, λοιπόν, αυτός ο ρόλος επιτελείται φαντάζει λογικό ο άνθρωπος να φεύγει...
Ώρες - ώρες θα ήθελα τόσο πολύ κάποιοι άνθρωποι να έμεναν για πάντα δίπλα μας, αλλά δυστυχώς...
Νομίζω ότι κι αν ακόμα αυτή η σκέψη δεν είναι αληθής, είναι τουλάχιστον παρήγορη.
Πάντως, θεωρώ μεγάλη παγίδα αυτό το "για πάντα"... Αν ξεκινάς μια σχέση γνωρίζοντας ότι έχει ημερομηνία λήξης - και δε μιλώ μόνο για ερωτική - τότε μπορείς να δώσεις όσα περισσότερα γίνεται! Είναι σαν τη ζωή. Είναι βέβαιο ότι έχει ημερομηνία λήξης. Γι' αυτό ζεις όσο καλύτερα γίνεται.
Αν έχεις αντίθετα στο νου σου ότι ο άλλος είναι εκεί για πάντα κάνεις εκπτώσεις...
Το ξέρω είναι αστείος ο παραλληλισμός αλλά το σκηνικό είναι σαν να έχεις από τη μία μια σοκολάτα που ξέρεις ότι λήγει...Τρως όσο μπορείς. Κι από την άλλη κάνεις όπως η γιαγιά μου, που επειδή ήξερε ότι ο χυμός λεμονιού δε λήγει, είχε αγοράσει μια κάσα μπουκάλια χυμό λεμονιού (κατοχικό σύνδρομο μου μυρίζει!). Δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ βέβαια! Ακόμα εκεί στέκονται!
Όπως και να το κάνουμε, εμείς διαλέγουμε τι μορφή θα έχουν οι σχέσεις μας. Ή σωστότερα, τι μορφή θα έχουν οι προσδοκίες μας από την κάθε σχέση: σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Κάνω ό,τι δεν μπορώ...

Κάποτε είχα μια κουβέντα με τον δάσκαλό μου - μιλώ για σχέση Μέντορα-Τηλέμαχου και όχι την τυπική ονομασία του εκπαιδευτικού πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης - ο οποίος είχε απαιτήσεις από μένα...Τότε γύρισα με ένα παράπονο και του είπα: " Κάνω ό,τι μπορώ" και μου είπε: "Αυτό είναι το κακό." Διευκρινίζω ότι ο παρακάτω συλλογισμός δεν προήλθε από μένα, απλά με χαρακτηρίζει έκτοτε, γι' αυτό και την καταγράφω...
Τι εννοούσε λοιπόν;
Δεν αρκεί να κάνουμε όσα μπορούμε. Το θέμα είναι να κάνεις αυτά που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσες να κάνεις! Να ξεπερνάς τα όριά σου κάθε φορά! Από τότε η φράση: "Κάνω ό,τι μπορώ" ακούγεται στα αυτιά μου ως συνώνυμη του "μένω σε αυτά που ξέρω" ή ακόμα πιο ακραία του "δεν προσπαθώ αρκετά".
Δε ξέρω αν συμφωνείτε ή όχι...Θα χαρώ να το συζητήσουμε μάλιστα.
Το σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που δεν τα καταφέρνω σε κάτι καλώ τον εαυτό μου να κάνει όσα δεν μπορεί...Να ξεπεράσει τα όριά του.
Τα όσα μπορώ είναι παρακαταθήκη, αλλά όχι τα τελικά μου όρια...

Οι λεπτομέρειες

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να παρατηρώ τις λεπτομέρειες. Ένιωθα ότι μου δίνουν πρόσβαση σε μια γνώση που είναι εκεί αλλά λίγοι της δίνουν σημασία. Αγαπώ πολύ ακόμα και σήμερα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Αυτές οι μικρές μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τον άλλο τόσο ξεχωριστό και συνάμα αναγνωρίσιμο. Ξέρετε...αν δεν το κάνετε ήδη, θα εκπλαγείτε από τα πόσα πολλά μπορείτε να μάθετε από έναν άνθρωπο μόνο και μόνο από τις λεπτομέρειες!

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Για το καλώς σας βρήκα...

Χαίρετε!
Πάει πολύς καιρός που σκεφτόμουν να δημιουργήσω ένα ιστολόγιο...Δε ξέρω τι με τραβούσε πίσω...ούτε ξέρω τι είναι αυτό που μου επέτρεψε αυτή τη φορά να το κάνω... Δε νομίζω ότι έχει πραγματικά σημασία...
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να εξηγήσω το όνομα...
Θα πιστεύατε ότι είμαι ένας άνθρωπος που σιχαίνεται την προστακτική; Τώρα θα μου πείτε...με τρεις προστακτικές για αρχή είναι κομματάκι δύσκολο, αλλά επιτρέψτε μου να δώσω τις εξηγήσεις μου!