Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

Καθώς περπατούσα έκανα τη σκέψη ότι θα ήθελα να υπάρχουν στη ζωή μου κάποιοι άνθρωποι που για διάφορους λόγους έχουν μείνει εκτός...(δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πρωτότυπη...)
Με έπιασε το παράπονο (επίσης μη πρωτότυπο :-)).
Έχετε σκεφτεί, όμως, μήπως τελικά αυτό είναι το φυσιολογικό; Θέλω να πω...τελικά, θεωρώ ότι οι άνθρωποι στη ζωή μας δεν έρχονται για πάντα. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην ειμαρμένη, στο ότι κάποια πράγματα γίνονται γιατί έτσι είναι να γίνουν. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή μας για να επιτελέσει έναν ξεχωριστό ρόλο. Εμφανή ή όχι. Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ εμείς αυτόν το ρόλο. Πάντως υπάρχει. Μπορεί να είναι από το πιο απλό, μέχρι το πιο σύνθετο. Από το να σου ανεβάσει το ηθικό, να σου καλύψει κάποιες ανάγκες κοινωνικοποίησης μέχρι να σε μάθει να σκέφτεσαι, να σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Όταν, λοιπόν, αυτός ο ρόλος επιτελείται φαντάζει λογικό ο άνθρωπος να φεύγει...
Ώρες - ώρες θα ήθελα τόσο πολύ κάποιοι άνθρωποι να έμεναν για πάντα δίπλα μας, αλλά δυστυχώς...
Νομίζω ότι κι αν ακόμα αυτή η σκέψη δεν είναι αληθής, είναι τουλάχιστον παρήγορη.
Πάντως, θεωρώ μεγάλη παγίδα αυτό το "για πάντα"... Αν ξεκινάς μια σχέση γνωρίζοντας ότι έχει ημερομηνία λήξης - και δε μιλώ μόνο για ερωτική - τότε μπορείς να δώσεις όσα περισσότερα γίνεται! Είναι σαν τη ζωή. Είναι βέβαιο ότι έχει ημερομηνία λήξης. Γι' αυτό ζεις όσο καλύτερα γίνεται.
Αν έχεις αντίθετα στο νου σου ότι ο άλλος είναι εκεί για πάντα κάνεις εκπτώσεις...
Το ξέρω είναι αστείος ο παραλληλισμός αλλά το σκηνικό είναι σαν να έχεις από τη μία μια σοκολάτα που ξέρεις ότι λήγει...Τρως όσο μπορείς. Κι από την άλλη κάνεις όπως η γιαγιά μου, που επειδή ήξερε ότι ο χυμός λεμονιού δε λήγει, είχε αγοράσει μια κάσα μπουκάλια χυμό λεμονιού (κατοχικό σύνδρομο μου μυρίζει!). Δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ βέβαια! Ακόμα εκεί στέκονται!
Όπως και να το κάνουμε, εμείς διαλέγουμε τι μορφή θα έχουν οι σχέσεις μας. Ή σωστότερα, τι μορφή θα έχουν οι προσδοκίες μας από την κάθε σχέση: σοκολάτα ή χυμό λεμονιού;

9 σχόλια:

  1. egw pisteuw oti otan les auth th frash "gia panta" ftaneis sto shmeio n 8ewreis dedomeno ton allon k xanei kapou to endiaferon,k oxi mono!epeidh 8ewreis oti 8 ton exeis gia panta de "dineis" osa pragmatika mporeis n dwseis..:/
    artemi #14

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. kapoy eixa akoysei oti oi an8rwpoi erxontai kai feygoyn apo th zwh mas gia xronikes periodoys poy toys xreiazomaste...Kapws etsi, polloi ligoi apo emas einai filoi apo to nhpiagwgeio, apo to lykeio, apo th sxolh, apo thn prwth mas doyleia. Kapoia stigmh o logos gia ton opoio o allos yphr3e sth zwh soy payei na yparxei opote kalws h kakws h sxesh diakoptetai. Kyniko de lew, alla merikes fores se kanei na niw8eis kalytera giaytoys poy apomakryn8hkan(h apomakrynes).
    ZG

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου!
    p.s.
    thanks for posting!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. δεν μου αρεσει να βγαινουν απο τη ζωη μου οι ανθρωποι που θα ηθελα να εχω γυρω μου..
    η προσπαθεια μονο απο την δικια μου πλευρα ειναι ανωφελη..
    ομως και μια σχεση με καποιον που πλεον δεν σε καλυπτει η δεν υπαρχει τιποτα να σας ενωνει ειναι φυσικο να σταματησει...
    κι οσα εδωσες?οσα πηρες?
    απλα μενουν στο παρελθον και εμπλουτιζουν τις εμπειριες μας..ωστε στο μελλον να επιλεγουμε κ να δρουμε προσεκτικοτερα..

    δεν παυει ομως να με θλιβει το γεγονος οτι καποιοι ανθρωποι απλα βγηκαν απο τη ζωη μου...

    δεν μιλω βεβαια για ολους τους ανθρωπους που εχω γνωρισει(!!) αλλα για οσους μοιραστηκαμε πραγματα, σκεψεις, ονειρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε κανέναν δεν αρέσει...
    Το όλο σκεπτικό νομίζω πως αναπτύχθηκε μέσα μου όταν έπρεπε να διαχειριστώ κάποιες απώλειες. Μου φάνηκε αρκετά λογική και σε δεύτερη φάση παρήγορη η ιδέα που λέει ότι όλα συμβαίνουν για έναν λόγο στον οποίο δεν έχω εγώ πρόσβαση αλλά τουλάχιστον υπάρχει.
    Από εκεί και πέρα, αυτά που έδωσες, αυτά που πήρες ακόμα και τα τραύματά σου είναι η περιουσία σου! Στην πραγματικότητα είναι τα μόνα πειστήρια της σχέσης όταν οι άνθρωποι χάνονται.
    Όταν τελειώνει μία σχέση μπορείς να σκέφτεσαι:
    Γιατί τελείωσε; Θα μπορούσες όμως να σκέφτεσαι:
    Το έζησα κι αυτό!!! Τι ταξίδι Θε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. τιποτα και κανενα δεν πρεπει να θεωρουμε δεδομενο προχωρουμε μπροστα κρατωντας τα καλλιτερα και μαθαινοντας απο τα ασχημα εισαι αψογη προχωρα οι βασεις σου ειναι στερεες και οτι σκεφτεσαι η κανεις καλα το κανεις Φιλακια Πολυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μάλλον αυτό πρέπει να είναι το σκεπτικό...Κρατάς τα καλά και μαθαίνεις από τα άσχημα...
    Όσο για το δεύτερο μέρος...επίτρεψέ μου να πω ότι υπερβάλλεις :-) Φιλιά πολλά θ. Πόλυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Παρα πολυ ωραια γράφεις Άννα θα έπρεπε να γίνεις συγγραφέας.Είναι απέρίγραπτο πόσο ωραία μπορεις να γράψεις

    ,Λία!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λία μου! Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Η αλήθεια είναι ότι δε σκοπεύω να γίνω συγγραφέας. Εσύ όμως θα μπορούσες να τα καταφέρεις!
    Όσοι θέλετε ρίξτε μια ματιά εδώ:
    http://www.iptamenokastro.gr/essays/display/3#comments
    Η μικρή μου φίλη γράφει τη...δική της ιστορία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή