Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Πάνε περίπου 10 μέρες που δεν έγραψα και αυτό δεν ήταν καθαρά επιλογή μου. Ας πούμε ότι απλά δεν μπορούσα. Σήμερα αποφάσισα ότι θα ήθελα να συζητήσω μια φράση που άκουσα και που δένει με μια συζήτηση που είχα με κάποια καλή μου φίλη.
Κάποιος, λοιπόν, μιλώντας για το επάγγελμα του παιδαγωγού έλεγε ότι δεν πρέπει να προσποιείσαι με τα παιδιά!
Η ένστασή μου είναι στο δεύτερο σκέλος...Θέλω να πω...Γιατί ειδικά στα παιδιά; Δηλαδή, υπάρχουν καταστάσεις που το να προσποιείσαι είναι θεμιτό;
Γιατί νιώθουμε ότι το να προσποιείσαι στα παιδιά σε εκθέτει ενώ το να προσποιείσαι στους μεγάλους όχι; Ή ακόμα χειρότερα, γιατί πιστεύουμε ότι το να προσποιείσαι στα παιδιά γίνεται αντιληπτό ενώ στους μεγάλους όχι; Από ποιον κρυβόμαστε; Τα ψέμματα είναι ψέμματα ανεξάρτητα με την ηλικία του δέκτη.
 Έπειτα...Υπάρχει άνθρωπος που θα μπορούσε να προσποιείται στα παιδιά, ενώ στους μεγάλους να μην το κάνει; Αφού είναι μια αξία εσωτερική η ειλικρίνεια ή όχι, γίνεται να έχεις μια αξία για μία ομάδα και η αξία αυτή να καταργείται για κάποια άλλη ομάδα; Φαντάζεστε έναν άνθρωπο που είναι ακέραιος εν γένει, να προσποιείται ειδικά σε κάποιους;
Και ξαφνικά μου έρχεται και λόγω των ημερών η σκέψη πάνω στην τάση για μασκάρεμα. Η προσπάθεια να είσαι κάποιος άλλος. Γιατί; Τόση προσπάθεια να γίνεις κάποιος άλλος. Γιατί;
Δε βρίσκω λόγο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου