Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Εν αρχήν ην η ανάγκη!

Συχνά αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να σηκώνεται από το κρεβάτι του το πρωί...Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν, να δουλεύουν, να διασκεδάζουν, να αγαπούν, με μια λέξη να ζουν.
Θα μου πεις...μεγάλο θέμα και άπιαστο. Τελικά, βρήκα μια απάντηση που εμένα τουλάχιστον με ικανοποιεί. Αυτό που κάνει τον κόσμο να κινείται είναι η ανάγκη.
Η ανάγκη για ζωή, για δημιουργία, για απόλαυση, η ανάγκη για τα πάντα.
Και μάλιστα, θεωρώ ότι και οι σχέσεις είναι όλες σχέσεις ανάγκης. Άλλη σου καλύπτει την ανάγκη για έρωτα, για αγάπη, για φιλία, για συντροφικότητα, ανάγκη αλληλεξάρτησης, ανάγκη συνεργασίας κ.ο.κ.
Είμαι σχεδόν σίγουρη για την ορθότητα της νοητικής αυτής πορείας...
Αν σκεφτούμε την κάθε μία απλή καθημερινή μας κίνηση, κίνητρό της είναι η ανάγκη. Από τα πιο απλά, ως τα πιο σύνθετα η ανάγκη είναι εκείνη που σε κινεί. Θα μπορούσε κανείς να αντικρούσει λέγοντας για παράδειγμα, ποια ανάγκη είναι αυτή που κρατά μια γυναίκα που κακοποιείται στο σπίτι της δίπλα στον άντρα της... Η ανάγκη του να εκπληρώσει ένα κοινωνικό στάτους της παντρεμένης γυναίκας, η ανάγκη να έχει κάποια χρήματα - αν υποθέσουμε ότι δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη...Ακόμα ακόμα και η ανάγκη να νιώσει ότι όλα αυτά αξίζουν τον κόπο αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν παιδιά.
Ξέρω ότι ακούγεται αρκετά γενικό...αλλά ψάχνω και δε βρίσκω κάποια εξαίρεση που να μην εμπίπτει στη θεωρία περί ανάγκης.
Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι δεν μετρά ούτε η θέληση για ζωή, ούτε η όρεξη να δημιουργήσεις, ούτε η χαρά. Η κινητήριος δύναμη για έναν άνθρωπο είναι η ανάγκη. Αυτό θεωρώ εγώ...
Αμέσως αμέσως, θα λέγαμε ότι ο καθένας από εμάς αποκτά μια καλή θεωρεία βάση της οποίας μπορεί να αναζητήσει την ψυχική του ισορροπία. Διότι, ανν (=μαθηματικός όρος που σημαίνει αν και μόνο αν) δει κανείς ξεκάθαρα τις ανάγκες του, μπορεί να δει και τις ενέργειες που πρέπει να κάνει για να τις καλύψει.
Έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται εμένα.

1 σχόλιο: