Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Αρχή του μήνα, τέλος δύο ζωών.

Η πρώτη Μάρτη φέτος ήρθε πολύ άσχημα για κάποιους από εμάς. Μιλώ για το θάνατο των δύο παιδιών που υπηρετούσαν στην ομάδα ΔΙΑΣ και δολοφονήθηκαν. 
Μία φίλη με ρώτησε πριν από περίπου δύο μέρες αν θα έγραφα κάτι σχετικά με αυτές τις δύο δολοφονίες. Η ενστικτώδης απάντηση ήταν όχι. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να μπω στη διαδικασία να πιαστώ από το γεγονός και να αναλύσω πολιτικές, πρακτικές και ήθη των καιρών.
Ως χαρακτήρας, θεωρώ ότι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να εκφράσεις το μεγαλύτερο πόνο, το μεγαλύτερο πένθος, τη μεγαλύτερη τιμή σε ανθρώπους που χάνονται άδικα είναι η σιωπή. Νιώθω σαν να εξευτελίζω τον ίδιο το θάνατό τους μιλώντας γι' αυτό σαν να ήμουν ειδικός - αν υπάρχει, σαν να ήταν φίλοι μου και θα μπορούσα να πω κάτι. 
Όχι. Αυτά τα παιδιά δεν τα γνώριζα, αλλά σέβομαι το θάνατό τους. Γι αυτό και αποφασίζω να μην μιλήσω γι αυτόν. 
Ούτε αναλύσεις χρειάζονται, ούτε ιδεολογίες, ούτε λόγια της παρηγοριάς. Σιωπή για να ακουστεί ο πόνος. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου