Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Αγαπάω να πετάω στο νερό!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το νερό ήταν πάντα το στοιχείο μου. Οι πισίνες ήταν το φυσικό μου περιβάλλον, το χλώριο η μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων. Ακόμα και σήμερα μπαίνοντας σε ένα κολυμβητήριο είναι σαν να ανοίγω το ντουλάπι που κρύβουμε τα παλιά παιδικά παιχνίδια.
Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να σκεφτώ σοβαρά γιατί μου αρέσει τόσο πολύ το νερό και το κολύμπι... 
Μέσα μου το κολύμπι και το νερό τα ταυτίζω με την ελευθερία. Γιατί όμως;

Το βρήκα τελικά! Είναι η μοναδική στιγμή που δεν είναι ανάγκη να ορίζεις τον εαυτό σου, να στέκεσαι. Απαλλάσσεσαι απόλυτα από τη βαρύτητα, από το βάρος του εαυτού σου. Είναι σαν να πετάς μέσα στο νερό! Η αίσθηση του να σε πλημμυρίζει από παντού το νερό όπως ο αέρας στον ουρανό, η αίσθηση του ότι μπορείς να κινηθείς τόσο ελεύθερα αυτά με γοητεύουν! Δεν έχεις να νοιάζεσαι μήπως πέσεις, μήπως χάσεις την ισορροπία σου, μήπως χαλάσει η αρμονία. Γιατί πολύ απλά, δεν μπορείς να πέσεις, δεν μπορείς να χάσεις καμία ισορροπία. 
Δε χρειάζεται να στέκεις όρθιος, δεν είναι ανάγκη να έχεις το κεφάλι ψηλά. Κάνεις ό,τι θες! Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο που να μοιάζει τόσο πολύ με την πτήση.
Επομένως, μάλλον αγαπώ να πετάω στο νερό!

1 σχόλιο:

  1. ναι ειναι και μπλε οταν κοιτας μεσα απο τη θαλασσα προς τα εκει που βαθαινει και γινεται ολο και πιο μπλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή