Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Είμαστε υποκριτές!

Πρωί Κυριακής 12/2/2012... Παραμονή ψήφισης του 2ου μνημονίου κι εγώ ενημερώνομαι διαδικτυακά χαλαρή στον καναπέ μου...
Ανάμεσα σε άρθρα μνημονιακά, αντιμνημονιακά, κρίσης, χρεωκοπίας, παραμονής ή εξόδου από το ευρώ μια σκέψη μου καρφώθηκε στο κεφάλι.
Είμαστε υποκριτές. Υποκριτές του χειρίστου είδους... Φθηνοί και δίχως καν την ανάγκη να κρύψουμε αυτήν μας την υποκρισία.
Ξιπαστήκαμε που ένας υπουργός δεν διάβασε το μνημόνιο! Ήταν σαν να ακούσαμε το πιο τρελό νέο του κόσμου! Δηλαδή, όλοι εμείς πριν από 2 χρόνια πιστεύαμε ότι όλα τα νομικά κείμενα διαβάζονταν από όλους όσοι τα ψήφιζαν; Με το χέρι στην καρδιά το πίστευε αυτό κανείς;
Έπειτα, τρελαθήκαμε που οι δανειστές μας έχουν απαιτήσεις από εμάς! Άκουσον άκουσον! Ξεθάψαμε ό,τι ιστορικό γεγονός ενώνει (ή χωρίζει) τις δύο χώρες, για να δικαιολογήσουμε την ανικανότητα των πολιτικών μας να βρουν τα λεφτά που φάγανε. Παίζουμε με την μνήμη σφαγιασθέντων - που υποκριτικά πάλι θυμηθήκαμε μόλις τώρα - για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα. 
Για να μην θυμηθώ το περιβόητο "μαζί τα φάγαμε" που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στον ανέφελο ουρανό μας! Μαζί; Είναι δυνατόν; Μα πώς; Κι εγώ δεν έφαγα τίποτα; Ε, εντάξει, έβαλα το παιδί μου σε ένα πόστο που δεν το δικαιούταν, λάδωσα την πολεοδομία για το αυθαίρετό μου, πήρα επιχορήγηση για άνοιγμα επιχείρησης και μετά έκλεισα την επιχείρηση προτού κλείσει χρόνος από τα εγκαίνια, αλλά όχι και μαζί! Δεν το δέχομαι!
Τέλος, η σκέψη μου πάει στους άστεγους. Πολύ ευαίσθητη κοινωνική ομάδα αδιαμφισβήτητα. Αλλά, αναρωτιέμαι... Δεν υπήρχαν και πριν από δύο χρόνια; Είναι μόνο τώρα που όλοι κόπτονται για την πολιτεία που δεν μεριμνά, για τους ανθρώπους που δεν παραστέκονται, άκουσα ακόμα και κατηγόριες γιατί ήθελα να χιονίσει στο κέντρο της Αθήνας, γιατί λέει δεν στέργω τον πόνο των αστέγων! Τι υποκριτές Θεέ μου! Τι υποκριτές! Είναι δυνατόν; Τόσα χρόνια τους προσπερνούσαν σαν να μην υπήρχαν, εκνευρίζονταν που έπιαναν χώρο με τα χαρτόκουτά τους, σχεδόν τους πατούσαν στο πεζοδρόμιο και τώρα είναι οι πρώτοι που προτάσσουν το στήθος τους υπέρ τους... Τώρα που ο κίνδυνος ξαφνικά να μπει κανείς σε μια τέτοια ομάδα είναι ορατός, μόλις τώρα αρχίσαμε να βλέπουμε τους ανθρώπους γύρω μας...
Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει και στα πολιτικά πράγματα της χώρας; Μόλις τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι ανακαλύψαμε αυτούς που τόσα χρόνια έτρωγαν, έκλεβαν, λυμαίνονταν... Τι να πω; Κάλλιο αργά παρά ποτέ ή ότι μάλλον μπήκε το αυγό στον κώλο; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου